| Welkom op Zweinstein Aftermath! Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies. Veel plezier! |
- Pages:
- 1
- 2
| Harnassen, Hier En Daar!; Grif actie =D | |
|---|---|
| Tweet Topic Started: Dec 17 2007, 02:24 PM (1,119 Views) | |
| Deleted User | Dec 22 2007, 11:07 AM Post #16 |
|
Deleted User
|
Alexis kreunde met de laatste adem die hij nog in zijn longen had. Met overduidelijk de bedoeling om om hulp te roepen. De arme jongen had de laatste vijf minuten niet meer geademd. Waarom kon hij niet gewoon sterven? Waarom bleef hij om de een of andere onverklaarbare rede nog bij bewustzijn? Hij wouw niet langer de pijn voelen, hij wouw niet langer de pijn van zijn gekneusde ribben voelen, maar dat niet alleen, de pijn van zijn ouders, zijn oma, de problemen van zijn vrienden waar hij vaak bij werdt betrokken, ... En ook nog eens de pijn van het in vergetelheid gebracht worden. Alex werdt altijd een tweede keus, nooit eens een beste vriend. Hij zou nooit eens de beste zoon te zijn, dat was schijnbaar de reden dat zijn ouders met zíjn bróer zijn verdwenen en niet met hem. Wat had hij misdaan? Hij deed niets, niets zeg ik je, hij had nog nooit iemand iets misdaan. Waarom, waarom, waarom,... Het leek wel alsof er een tweede gedaante naast zich neerplofte toen, door de knal, zijn zien terug kwam en hij een bruinharige tweedejaars zag wegrennen. Eindelijk was het zover, er zou hulp komen, hulp om te ademen, hulp om te vergeven en te vergeten... Alexis wouw rond zich heen kijken en zien wie er naast hem neer was geploft, maar kon zijn lichtaam niet bewegen, niet vergeten door die stekende pijn. De jongen kon amper nog nadenken door zuurstoftekort en was er nu zeker van dat hij zou sterven. Dat hoopte hij toch terwijl hij de beelden van zijn ouders en grootmoeder terug opriep. Alles werdt wederom zwart voor zijn ogen, en toen zijn ogen weer open deed, zag hij zijn ouders, zijn broer stond er ook. Ze stonder allemaal in een gouden poort. Hij had geen pijn meer in zijn ribben of in zijn benen. Was hij in de hemel? -Als dat zo was was het net zoals hij had gedacht, -neen geen rijspap!-, maar hij zag al zijn overleden vrienden en familieleden door een gigantische, goudkleurige poort. Zijn broer was aan het schommellen en ze zaten schijnbaar tussen de wolken. Alexis vermoedde dat dit te mooi zou zijn om waar te zijn. OCC: hij valt nog te redden hoor! ( hoop ik :blink: ) Joshua: Wanneer je al vijf minuten niet hebt ge-ademt ben je zeker morsdood. Dat weet je toch wel? Nuja, ik vind je post vrij zielig, dus ik geef je er stiekem toch wel drie punten voor. Alexis: als ik me het goed herrinner (want het is redelijk lang geleden dat ik deze post nog gelezen heb) dan lijkt het vijf minuten, hoewel het relatief één ŕ drie minuutjes duurde ofzo. Met vriendelijke groeten, Alexis. |
|
|
| Lavina Alucard | Dec 23 2007, 05:43 PM Post #17 |
![]()
|
OOC: zal kijken wat ik kan doen voor je Alexis Voor Lavina iets kon zeggen kwam er nog een meisje aan rennen die van ravenklauw was. ''Cyro! Cyrano?! Ben jij dat? Ooh! Wat geweldig!'', riep het meisje. Lavina was erg geschrokken de gebeurtenissen van die dag dat ze niet eens meer een poging deed om nog te helpen eerst moest ze zelf bij haar positieve komen. Maar na nog geen vijf minuten vond Lavina haar stem terug. Nog iets kon zegge schoten de handen van Amy omhoog en zei Amy, KIETELAANVAL Blijkbaar ging het goed met beide, terwijl Cyrano om genade smeekte tegen Amy."A-A-Amy! Amy, stop! Stop! N-n-NeeNeeN-Nee!", smeekte Cyrano. Er kwam nog een meisje aan zo te zien een tweedejaars van griff ze zag er nogal dromerig uit. Lavina hoopte dat die iets zou doe, ze wist niet waarom maar het meisje bleef allen maar staan te kijken. Zonder het zelf echt te beseffen viel Cyrano nog een keer van een trap af en bleef liggen. Lavina hoorde iets in de verte. Het klonk of er nog iemand de trap had gevonden en er af was gevallen. Lavina keek angstig ze wou kijken of het echt zo was als ze dacht maar wilde Cyrano niet zo laten liggen. Ze stond te twijfelen het was allen maal zo vreemd een eerstejaars hoorde niet te vechten met een harnas of zich te verdedigen tegen uit de kluiten gewassen ijzerwinkel. Lavina kon het niet aan dat ze niet wist of er echt iemand anders van de trap was gevallen en hulp nodig had,. bij Cyrano waren nu 4 mensen dus een persoon zouden ze toch niet missen. Lavina schuifelde naar achter en rende de trap op over de resten van het harnas. Ze rende de gangen door tot ze langs een gang rende. Ze zag nog net in het voor bij gaan iemand liggen en draaide zich vliegens vlug om en rende naar de persoon. Lavina stond nu naast de persoon die ook een griffoendor was. Lavina had hem nooit eerder gezien. Ze ging naast hem zitten en keek of hij nog ademde. Lavina kreeg een heel erg hol gevoel in haar maag, de jonge ademde bijna niet. Wat moest ze nu doen, het was of haar hersens overuren draaide. Wat had ze nou ook al weer geleerd. Marius had het toch eens gezegd wat je moest doen. Lavina keek om zich heen maar zag niemand. Ze was de enige die wist dat de jonge hier was dat hij gewond was en bijna geen adem haalde. Lavina keek angstig naar de wonden van de jonge, zijn been lagen in een hele rare hoek. Lavina riep zo hard als ze kon HELP, iemand wie dan ook HELP Niemand kwam. Lavina keek om zich heen, eerst moest ze zorgen dat hij stopte met bloeden. Ze pakte een stuk van haar mantel en trok er een stuk vanaf. Ze bukte zich en bond het stuk mantel over een grote wond. "Zo zal het maar even moeten", dacht Lavina. Ze keek wanhopig om zich heen, "zouden de anderen er nog zijn", dacht Lavina en keek in de richting waar ze vandaan was gekomen. "Nee", dacht Lavina die naar Alexis keek "het was niet slim om iemand allen achter te laten en zeker niet als die gene zo gewond was geraakt". Ze dacht na ze had de grootste wonden verbonden maar wat nu. Lavina ging iets naar boven zitten en voelde in zijn nek of hij nog wel een hartslag had. "Godzijdank", zei Lavina zachtjes en haar hart maakte een sprongetje van geluk. Ze keek weer in de richting van de gang waar misschien nog mensen waren. Lavina keek weer naar Alexis, hij was best knap het zou zonder zijn als die dood zou gaan. Waarom kwam er nou niemand, er lag hier misschien een leerling op sterven en niemand kwam. (OOC: kom aub helpen, of Alexis kom bij :( ) Joshua: Wat lief van je :) (Hoewel hij in mijn beleving naast Cyrano lag). 4 punten voor je liefdadigheid. |
![]() |
|
| Deleted User | Jan 15 2008, 11:09 AM Post #18 |
|
Deleted User
|
Alsof een waas je voor je ogen zou voltrekken. Het was alsof je daar stond en alles in slow motion liep, maar waarbij je toch maar moest wachten totdat je door zou hebben wat er hier nou allemaal aan de hand was. Het leek wel alsof het besef pas veel later zou komen, wanneer het misschien al wel veel te laat was en alles al de revue was gepasseerd. Geen gedachten aan een storing op het moment zelf, maar wanneer deze al was opgelost en uiteraard was dat nou niet bepaald de juiste manier van handelen. Als in een droom, bleef Sheela staren naar de plek waar het meisje en de jongen net nog hadden gelegen, maar nu plotseling verdwenen waren. Ze had het gezien. De ene was de trap af gerold en de andere was erachteraan gegaan. Dat vonden ze schijnbaar leuk, maar voor Sheela was er iets veel handiger. Volgens haar zou het ook minder pijnlijk zijn dan het van trappen af donderen, maar als je daar plezier in had dan moest je het toch vooral doen. Je kon iemand tenslotte niet weerhouden van het feit dat ze deden wat ze graag deden. Het vervelende aan de situatie was misschien toch nog wel het feit dat ze een beetje stond waar ze stond, terwijl de rest zich een weg naar beneden schaarde. Het ging sneller, sneller en nog sneller. Zou er ooit nog wel een einde aan komen of was dit gewoon het punt waarop alles over was. Sheela keek even voor zich uit en staarde toen voorzichtig om het hoekje. Ze had niet durven kijken waar de jongen helemaal heen was gevallen, maar ze wist dat er geen andere manier was dan toch een beetje mee te doen met wat er gebeurde. Ze hadden haar dan misschien straal genegeerd en dat was waarschijnlijk wel wat vreemd, omdat de uitstraling van Sheela je meteen hoog in de bol zou stijgen, maar dat betekende niet dat Sheela niks kon doen om toch maar de aandacht op zich te vestigen. Ze had het hier tenslotte wel over een stel afdelingsgenootjes, hoewel ze wist dat ze veel liever op dit moment bij het meer zat met iemand anders, waar ze de wezens van het water bestudeerden en de plantjes die zich eromheen bevonden, gretig zouden bekijken, om te zien of er nog een stel nieuwe soorten bij zaten. Nee, dat zat er nu dus niet in. Vandaag moest ze het doen met degenen die zich hier bevonden en bijna allemaal waren ze van haar afdeling. Haar afdeling nog wel. Hadden ze al zo weinig punten en dan gingen ze zichzelf ook nog eens mollen door van de trappen af te donderen. Ze moesten doen wat ze niet laten konden, maar Sheela vond het nogal een rare manier van jezelf laten zien ten opzichte van de school. In een rustig gangetje liep Sheela de trap af. Ze keek naar de plek waar de jongen lag, maar die lag daar vooral alleen maar een beetje rustig en terwijl Sheela het andere Griffoendormeisje plots zag verdwijnen, vroeg ze zich af of ze weer eens in actie moest komen. Veel mensen dachten dat de dingen erger waren dan dat ze waren, maar Sheela had toch redelijke ervaring met wonden in de natuur, want ze had veel dieren gezien die gewond waren geweest en die haar hadden opgezocht, omdat zij hen had geholpen, maar nu was het toch een mens en met een mens moest je iets anders om gaan. Een mens was je niet zo snel dankbaar als een wezen dat zich op vier voeten bevond en Sheela wist dat maar al te goed. Ze keek dan ook voorzichtig naar de jongen, Cyrano, en boog zich toen over hem heen. Ze luisterde naar zijn zwakke ademhaling. Dit hield natuurlijk niet in dat hij dood ging. Dit hield in dat hij in een diepe roes was verkeerd. Hij zou er wel weer bovenop komen. Misschien met een hersenschudding en misschien met een beetje geheugenverlies. Sheela kon er niks anders op bedenken. Moest hij maar niet zo dom zijn om finaal van de trappen af te donderen om vervolgens te denken dat je het zonder kleerscheuren zou overleven. En toen was daar een gil. Sheela keek op. Ze staarde naar links en toen naar rechts, stond op en keek uit het raam, maar nergens leek ze de bron van het geluid te zien. Dan moest het misschien wel van een zijgang komen en vlug liep Sheela in die richting. Wat was ze vandaag toch weer goed voor deze wereld. Ze deed aan liefdadigheidsacties (*pikt woord van professor Leefling*) en ze vroeg er niet eens iets voor terug. Waarom was zij toch zo goed voor deze wereld? Met een halve grijns op haar lippen zag ze de bron van het geluid en uiteraard verdween haar glimlach meteen. Het meisje dat daar over iemand anders gebogen zat, scheurde een stuk van haar dure mantel af en bond het ergens omheen bij de jongen. Waar ze het precies omheen bond, was voor Sheela van deze afstand moeilijk te zien. Vervolgens voelde ze in zijn nek. Er zou toch niks ergs zijn? Sheela rende nu voor een keer door de gang en kwam slippend tot stilstand bij de bloedende gedaante van een andere jongen die ze niet eens zo goed kende. Waarom hadden die eerstejaars allemaal het idee dat ze zichzelf bij het aankomen op Zweinstein, meteen van kant moesten maken? Dat was toch nergens voor nodig? Sheela voelde een hol gevoel in zich op komen. Die benen lagen er niet goed bij. Die waren duidelijk gebroken. Sheela stroopte zijn broek omhoog, maar zag gelukkig geen bot uit zijn been steken. Dat had er nog eens bij moeten komen. Een open breuk was een stukje moeilijker te genezen door de zusters, dan een breuk in het been, dat wist iedereen. Om het wat spannender te maken, keek Sheela even naar de bloedende wonden. Het zag er niet best uit, maar daarvoor had ze eigenlijk een stel ontsmettende kruiden voor nodig die ze niet bij de hand had. Er zat maar één ding op. Ze moesten hem zo snel mogelijk vervoeren naar de ziekenzaal, zonder dat hij er al te veel last van had. Sheela keek even naar het meisje en hintte dat ze haar toverstok moest pakken. Samen zouden ze hem wel naar de ziekenzaal kunnen vervoeren. Alexander: +4 voor de post, no comment |
|
|
| Lavina Alucard | Jan 15 2008, 06:50 PM Post #19 |
![]()
|
Lavina zat nog steets naast Alexis en hoopte vurig dat iemand haar had gehoord of zag zitten. Lavina hoorde hoe voetstappen snel dichter bij kwamen. Haar hart sprong op iemand had haar gehoord, ook al zou het een zwadderaar zijn. Ze keek vliegens vlug om wie het was. Het was een tweedejaars zo te zien en ook nog van griffoendor. Lavina keek hoe ze Alexis broek opstroopte en naar de wonden keek die zij net had verbonden. Lavina had de wonden zelf nog niet goed gezien, omdat zijn broek in de weg had gezeten, maar nu zag ze dat het er niet goed uitzag. Ze keek naar Alexis gezicht, hij was nog niet bijgekomen. Het hollen gevoel dat Lavina al had was al weer een klein beetje minder geworden bij de aan komst van een medeleerling. Lavina keek naar de tweedejaars, hopelijk wist die wat ze moest doen. Ze wreef over haar buik, die nog pijn deed van de aanval van het harnas. Ze was de pijn bijna vergeten toen ze Alexis zag liggen. Ze zag hoe de tweedejaars probeerde duidelijk te maken dat ze haar toverstok moest pakken. Zonder enige aarzeling pakte Lavina haar stok uit haar zak en keek naar de tweedejaars en zei "wat nu". |
![]() |
|
| Deleted User | Jan 15 2008, 08:18 PM Post #20 |
|
Deleted User
|
Zijn keel leek wel samengenepen te worden, hij kwam rustig terug bij bewustzijn. Alexis had licht geheugenverlies en dacht dat hij gewoon lag te slapen tot hij zijn rechterbeen voelde branden van de pijn. "mijn béén!" riep hij luid en hij schoot recht. Kort daarop opende hij zijn ogen en daar zag hij een vreemd tafereel: Lavina zat naast hem en een andere Grif had blijkbaar zijn broek opgestropt. "Blijf van me af!" beveelde Alexis, die diep in schok was en niet wist wat er aan de hand was. "Los! Núuu!" gilde hij weer, hij leek net een vaken dat geslacht moest worden! Maar daar zag hij zijn been, hij had een grote wonde en zijn knieën lagen in een bizarre hoek. Hij steunde op zijn ellebogen om het tafereel goed te kunnen zien maar kreeg nu een stekende pijn aan zijn longen. De ribbe die gekneust leek te zijn protesteerde tegen deze houding en zijn linkerarm greep naar de plek waar hij de pijn voelde. Tot een paar minuten geleden had hij amper kunnen ademen, maar nu was hij wel duidelijk bij bewustzijn! Hij kreunde, maar hij deed zijn best om die pijntraantjes in te houden, Lavina stond erbij en hij wouw niet zwak lijken in haar ogen... Hij legde zijn lichaam weer plat op de grond en trok zijn T-shirt omhoog om teken te doen dat hij daar ook pijn had, hoewel dat niet zo ernstig was dan zijn been. Maar nu kwamen zijn blokjes tenminste tot hun goed recht. Lavina trok haar toverstaf, ging ze er een eind aan maken? Maar dat hoefde helemaal nog niet! Hij was te jong om te sterven!! 'Lavina, laat dat!!!' wilde hij schreeuwen, maar Lavina vroeg aan de andere Grif: "wat nu?". Ze wouw hem dus toch niet vermoorden ofzo, wat hij van haar verwacht zou hebben maarja... Hij probeerde terug recht te krabbellen om het andere meisje beter te kunnen zien, maar met een kreun en een dreun kwam hij weer met een redelijk harde schok op zijn rug op de grond neer. 'Merlijn sta me bij! Alsjeblieft!' smeekte hij (maar hij zei het niet), en hij legde zich bij de pijn en de situatie neer... Alexander: +2 voor het suggeren dat ik voor patolooganatoom mag gaan spelen. |
|
|
| Lavina Alucard | Jan 16 2008, 09:23 PM Post #21 |
![]()
|
Lavina stond nog te wachten op antwoord toen Alexis plot bijkwam. Het leek of hij vermoord werd zo schreeuwde hij. Hij schreeuwde ook dat ze van hem af moesten blijven Lavina knielde naast hem en probeerde hem te kalmeren. "Blijf van me af!", "Los! Núuu!", schreeuwde hij en hij kwam een stukje overeind. Hij zag dat hij erg gewond was. Hij kreunde en ging weer liggen en hij trok zijn T-shirt omhoog. Lavina kwam weer overeind en pakte haar staf weer ten teken dat ze klaar was, wat de tweedejaars ook in gedachten had. Ze keek even snel naar Alexis, die tot haar grote verbazing bang leek. Hij kwam weer overeind, blijkbaar om naar het andere meisje te kijken. Alexis kreunde en viel op de harde grond. Lavina knielde snel en tilde een beetje zijn hoofd op. "Gaat het een beetje", vroeg ze zacht. Ze keek naar zijn hoofd om te kijken of er geen gat is zat. "het slimste voor jou is om te blijven liggen, straks krijg je nog meer wonden", zei Lavina een beetje moederlijk. Het laatste dat ze wou was dat hij zich nog meer pijn deed. Lavina keek de tweedejaars vragend aan. |
![]() |
|
| Deleted User | Jan 16 2008, 10:30 PM Post #22 |
|
Deleted User
|
Alexis werd voor de tweede keer gesust door Lavina. "Gaat het een beetje?" vroeg ze lief. Hoewel Alexis er anders over dacht knikte hij 'ja' voor haar gerust te stellen. Hoewel zijn lichtblauwe oojes kon zien dat hij dat zelf niet geloofde. "Danje," perste hij door zijn keel. Hij zei dit zowel tegen Lavina als tegen de andere Grif die zijn been verzorgde. "het slimste voor jou is om te blijven liggen, straks krijg je nog meer wonden" 'het slimste? Deed Alexis altijd het slimste dan?' dat wouw hij dan ook sarcastisch aan haar vragen maar bij "het slimste?" te vragen gegon hij al diep te hoesten. Hij kreeg al en beetje de baard in z 'n keel, hoewel dat nog redlijk jong was. Het voelde alsof er en bosbrand in zijn keel woekerde of alsof hij net een hoop praliné chocolade door zijn droge keel had geademd. Hij had verschrikkelijk veel pijn, maar wouw dit nog steeds niet laten merken. -Zijn geweten wat hoog houden om geen 'comedie' gespeeld te hebben achteraf, wat ze dan waarschijnlijk zouden zeggen over hem. |
|
|
| Jessica Forenst | Feb 25 2008, 08:51 PM Post #23 |
![]()
|
Jessica verveelde zich en wist niet wat ze moest doen. Ze had haar huiswerk uit verveling gedaan ook al had ze daar geen zin in. Ze had zinom eigenlijk naar buiten te gaan misschien dat ze daar wat minder ging vervelen. Ze sprong uit bed en liep de leerlingenkamer uit richting de trappen. Toen ze de teap zag hoorde ze ineens iemand heel hard roepen HELP, iemand wie dan ook HELP Ze greep de trapleuning en keek naar beneden wie er had geroepen. Ze zag verderop Lavina staan met haar toverstok en daarnaast lag een jongen gewond. Ze zag dat de jongen ook een griff was maar kon de jongen niet. Ze liep er snel naartoe en riep"hou vol ik kom er aan". Toen ze eindelijk bij hun was zag ze hoe erg de jongen er aan toe was. "Hij moet zo snel mogelijk naar de ziekenzaal" zei Jessica. |
![]() |
|
| Lavina Alucard | Feb 28 2008, 01:52 PM Post #24 |
![]()
|
Lavina was nog steeds er bezord en keek door de gang. Verbeelde ze he zich of hoorde ze iemand aan komen rennen van de trap. Lavina keek op en zag een meisje van Griffoendor aan komen hollen. "Jessica", zei Lavina met een dankbaare klank in haar stem. "hou vol ik kom er aan", zei Jessica die aan kwam hollen. Lavina boog zich even over Alexis en bekeek voor de zoveelste keer zijn wonden. "Hij moet zo snel mogelijk naar de ziekenzaal" zei Jessica. Lavina had zin om te zeggen "jo dat had ik ook nog niet door", maar liet die gedachte varen het was niet echt tijd om ruzie te zoeken. Lavina stond op en keek naar Jessica en stopte haar stok terug in haar zak. "Als jij hem bij deze arm pakt kunnen we hem overeind zetten",zei Lavina die de andere arm beet pakte. "Dan kan ik het meeste gewicht op mijn schouder zetten, zodat zijn benen minder belast zijn". zei Lavina die blijkbaar uit ervaring sprak. |
![]() |
|
| Deleted User | Mar 1 2008, 11:54 AM Post #25 |
|
Deleted User
|
Sheela keek naar de jongen die bijkwam. Dit was een situatie die ze niet helemaal had voorzien. Terwijl ze zijn wond nog eens goed bekeek, zag ze hoe angst zijn gelaatstrekken overnam. Toen hij begon te schreeuwen, deinsde ze toch wel een stukje achteruit. Dit was niet hoe het zou moeten gaan. Dadelijk zou hij hen nog wat aandoen, hoewel hij daar weinig mogelijkheid voor had. Ze keek hem met een pijnlijke glimlach aan en toen leek hij bij zinnen te komen. Gelukkig, was de enige gedachte die door Sheela’s hoofd leek te spoken. Sheela was dan wel een tweedejaars, maar ze was ook nog steeds maar een jong meisje en haar ogen waren groot geworden toen hij zijn shirt omhoog trok. Was dat een versierpoging van hem richting die andere eerstejaars, Lavina ofzo. Dan was het bij deze wel een heel slechte. Maar Sheela vond dat er wat moest gebeuren toen hij begon te hoesten en ze begreep waarom hij zijn shirt omhoog had gedaan. Een beetje Eucalyptus zou helpen, maar waar hadden ze dat hier nu? Ze vroeg zich af of ze het überhaupt wel hadden. Het gevoel van angst zou je overmannen, maar hij moest zijn luchtpijpen wat verwijden. Sheela had een manier geleerd van haar moeder om iemand te masseren, waardoor de boel loskwam, maar ze wist niet of dat ook gelde voor een luchtpijp. Sheela was dan misschien wel goed in de natuur, maar veel meer eigenlijk ook niet en op dit moment leek ze dat vrij goed te beseffen. Terwijl de situatie zich voorduurde en Lavina haar toverstok nog steeds had getrokken, kwam er een andere eerstejaars aanrennen. Sheela keek haar met opgetrokken wenkbrauw aan. Ze herkende haar niet echt goed, maar wist wel dat ze af en toe door de leerlingenkamer paradeerde. Het meisje dacht schijnbaar precies te weten wat er moest gebeuren, maar ze trok een conclusie die Sheela en Lavina allebei al lang hadden getrokken. Ze keek het meisje dan ook nog steeds met opgetrokken wenkbrauwen aan. Het idee van Lavina was iets minder goed en iets minder was misschien zwak uitgedrukt. “Ben je gek”, zei Sheela, “met zijn drieën kunnen we toch makkelijk toverkracht gebruiken om hem naar de ziekenzaal te brengen.” Ze keek de dames even gefocust aan. “Jullie hebben als het goed is al Wingardium Leviosa geleerd”, vervolgde ze. Ze keek de twee aan en hoopte dat ze gelijk had. Anders was het inderdaad een heel stuk moeilijker. Ze vroeg zich af hoe het nu verder moest gaan en dat de twee meisjes een beetje behulpzaam zouden kunnen zijn op de goede manier. Hij moest zo min mogelijk pijn leiden, want anders zou hij vast weer zijn bewustzijn verliezen. “Kunnen jullie me daarbij helpen?” Ze keek nu heel doordringend naar de meisjes. “Zijn benen moeten namelijk zo veel mogelijk gespaard blijven.” |
|
|
| Jessica Forenst | Mar 11 2008, 08:09 PM Post #26 |
![]()
|
"Als jij hem bij deze arm pakt kunnen we hem overeind zetten dan kan ik het meeste gewicht op mijn schouder zetten, zodat zijn benen minder belast zijn".hoorde ze Lavina zeggen. Ze wilde net zijn arm pakken toen ze ineens achter haar hoorde “Ben je gek met zijn drieën kunnen we toch makkelijk toverkracht gebruiken om hem naar de ziekenzaal te brengen.Jullie hebben als het goed is al Wingardium Leviosa geleerd”, hoorde ze Sheela zeggen. "We hebben wel het spreuk gehad maar ja zo goed ging dat bij mij niet en wie weet lukt dat nu ook wel niet. Kan het natuurlijk altijd proberen."dacht Jessica. “Kunnen jullie me daarbij helpen?” hoorde ze Sheela zeggen. "Ehm.....eh.... we kunnen het proberen"zei Jessica zacht en keek toen even naar Lavina of zei het misschien goed vond van wat Shelea zei. |
![]() |
|
| Lavina Alucard | Mar 23 2008, 04:37 PM Post #27 |
![]()
|
Lavina keek een beetje gekwetst naar Sheela. Lavina wist ook heus wel dat ze zo minmogelijk moesten gaan slepen met Alexis omdat hij er slecht aan toe was, maar welke spreuk kon hen nou helpen. Zowel Jessica als Lavina waren eerstejaars dus kende niet veel spreuken. Lavina keek naar Alexis die nog in de kreukels lag op de grond en zuchtte, nu was niet de tijd om arrogant te gaan doen. Ze had eigenlijk Sheela willen zeggen dat ze inderdaad gek was maar had die woorden ingeslikt. Lavina dacht over de spreuk die ze had gezegd, Wingardium Leviosa was inderdaad een zweef spreuk maar werkte die ook op mensen. Lavina keek van Sheela naar Jessica die haar weer aan keek. Lavina keek uit haar ooghoeken naar Alexis en knikte met tegenzin dat ze het goed vond. (OOC: een erg slechte post sorry) |
![]() |
|
| 1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous) | |
| « Previous Topic · 2010-2011 · Next Topic » |
- Pages:
- 1
- 2






1:34 AM Jul 11
Zweinstein Aftermath Partners